Göltürkbükü nün önlenemez yükselişini Psikiyatristler analiz etmeye
başladı...

İşte Psikiyatrist Dr. Yankı Yazgan ın analizi !!!

Gümüşlük ile Göltürkbükü arasında
Dr. Yankı Yazgan, Psikiyatrist
Alışkanlıklarımız yakamızı bırakmayıp, bizi hep yaptığımız, kendimizi rahat hissetiğimız şeylere sürüklediğinde, muhafazakâr yanımızla yüzyüze buluveririz kendimizi. Tatiller muhafazakâr yanlarımızla, devrimci yanlarımız arasindaki çatışmanın gizlenemez oldugu kriz anlarini temsil eder. Zevk almamizin neredeyse garanti oldugu, bunca yıldır yaptığımızı ve
yapmaktan vazgeçmeyi de pek düşünmediğimiz her şey gibi, bizi kolayca teslim alan alıskanlıklarımız genellikle ağır basar. Dönüp dolaşip, aynı yerlere gideriz. Bu bazen Gümüşlük veya Mazi'dir (örnekleri Bodrum köylerinden veriyorum ki, "in" olabilsin bu yazi); bazen de "Göltürkbükü" ("GTB") veya benzerleridir.

Burada, Göltürkbükü'nün ne anlamda bir alışkanlık olduğu sorusu akla gelebilir. İsmi bile en fazla bir-iki yillik olan bu (bence hâlâ sevimli iki köyden türetilme) "yeni" belde, nasıl olup da varliğindan bile haberdar olmayanların "alişkanliği" hâline dönüşüverdi? Üstüste on-onbeş yıl gidilme şansını henüz elde edememiş olan Göltürkbükü'ne bir tutkunluktan söz
edeceksek, Göltürkbükü'nün kendisinden ziyade, Istanbul'da edinilen alışkanlıklara olan bir tutkunlugu görebilmeliyiz. Yenilikten uzak durup bir yandan da yenilikçi (modern?) gözükebilmenin bir yolu da bu; alışkanlıklarınızı başka kıyafetlere sokup, yeni "mekân"larda karşınıza çikartıvermek.

Göltürkbükü'nün kendi dahli olmaksızın sahne olduğu bu alıskanlık transplantasyonu, safranli risotto ya da Kaberne-Siraz harmanı şarap gibi, kirik-dökük de olsa, "edinilmeye çalışılan" alişkanlıklardan öte, hayatileşmiş alışkanlıkları kapsıyor: "Baskaları olmadan yapamamak" diyelim. Kendi kendisiyle kalamamak, ancak bir baskası varsa, kendisini hissedebilmek. Görünmediğinde, izlenmediğinde kendini hissedememek, bir baska deyişle...

Yanlış anlamayın, hepimiz, ama hepimiz, başkalarına, başkalarının varlığına ihtiyaç duyuyoruz. Bu ihtiyacımızın doyma noktaları farklı olduğu ölçüde, kendimizi başkalarının gözlemine sunuyor, onlarsız yapıyor veya yapamıyoruz. Bazılarımız için ise bu ihtiyaç, bir ihtiyaç olmaktan öte, sürekli doyurulması gereken ve doyurulamayan bir alışkanlık, bir tür "iptilâ" hâlini alabiliyor. Başkalarının, "iptilâ"mızı doyurabileceği ve paylaşabileceği
"mekân"lara böylece dadanıyoruz.

Göltürkbükü bir protez. Bunun iyisi, kötüsü hangisi ayrı hikâye; ama değişiklik, yenilik, moda gibi gözüken Göltürkbükü hâdisesinin, bazı İstanbul alişkanlıklarının bir uzantısından, Bodrum'a münasip bir şekilde protezlenmesinden ibaret olduğunu görmemek zor.
Gümüşlük ya da Mazi'da simgelesen de, başka alışkanlıkların, hatta iptilâlarin (örneğin, "ağaç altına yatıp kitap okumak" ya da "yalnız kalıp, kafa dinlemek ve kafa toplamak") devamı olabilir. Aylık bir dergide yazıldığı gibi yaklaşıp, "hâlâ Leonard Cohen dinleyip memleketi kurtarma planları yapan demode entellerin yeri" olarak da görebileceğiniz bu tip
yerleri, Göltürkbükü ile kıyasladiğınızda aradaki farklar gerçekten pek çok.

Gümüşlük, moda-dişi bir yer olarak klasiklesmiş ve kimliğini çoktan oturtmuşken, Göltürkbükü'nün bu şekilde moda kalabilmesi için birkaç senede bir adını ve dekorasyonunu değiştirmesi gerekecek. "Klasik" ile "moda olan" arasindaki farkları tek tek saymama gerek var mı? Ama biz kafamıza uyanı yapabiliriz, yine de...