Bodrum dünya köpeklerinin başkenti olmuş!
Bodrumda sosyal hayat iflas etmiş.. Koca Türkbükü'nde bir iki yerin dışında açık mekân yok.. Gölköy'de sadece bir tane.. Yalıkavak ıssızları oynuyor..

Bütün bu sahillerde görüp göreceğiniz tüm canlılar, gündüz gezintisine çıkmış birkaç emekli..

Birkaç "şeytana uymuş" İstanbullu yazlıkçı, o kadar..

Meydan köpeklere kalmış.. Sahillerin tek hakimi onlar.. İstediklerini geçiriyor, istemediklerini geçirmiyorlar..

Dünyanın en önemli turistik merkezlerinden birini "köpeklerin başkenti" haline getiren hümanist ablaları da yok.. (Onlar şimdi İstanbul'un barlarını mesken tutmuştur..)

Bütün hayvani sapıklıklarını ya birbirlerinden çıkarıyorlar veya yolu kış ortasında oraya düşenlerden..

Yemeği dışarda yiyelim, dedik.. İkisi hanım, topu topu dört kişiyiz zaten.. Orası kapalı, burası kapalı...

Onlar ayrı gittiler, ben kendi arabamla.. Bildiğimiz otoparklar da kapalı.. Burası iyi.. Haraç vermeyeceksin ama arabayı rastgele bir yerde bırakıp Fidel'e kadar yürüme meselesi var ki mangal gibi yürek ister..

Çünkü kumlara bata çıka yürürken bir köpek çetesinin eline düşebilirsin..

Köpek dedimse el kadar fino bellemeyin.. Çoğu Sivas Kangal ayarında yaratıklar..

Yazlıkçılardan geçindikleri zaman sakinler ama yeterince yiyecek bulamadılar mı her biri başka türden bir psikopat oluyor.. İkisi üçü birleşip, başka bir köpeği boğmaya kalkıyorlar.. Bisikletlileri, mobiletlileri deli gibi kovalıyorlar..

Bodrum'un köpekleri özellikle mobiletçilere çok takık.. Nefret ediyorlar mobilet teknolojisinden.. Birini ellerine düşürseler aletin iki tekerini simit gibi çiğnerler..

Bodrum'un içi daha beter.. Küba'nın, Yağhane nin garsonları "İş bittiğinde eve kadar yürümeye korkuyoruz.." diyorlar..

Bunları bildiğimden arabayı Fidel'e en yakın park yerini bulana kadar üç dört sokağa sokup sokup, çıkardım.. Sonunda Fidel'in arka kapısının tam önünde yer buldum..

Düştüm aralarına
İskelede topu topu iki masa vardı.. Birinde bizimkiler, diğer masada ise beş altı müşteri.. Koca Türkbükü'nün bayram turizmi bu kadar tiraj yapmış..

Masaya oturdum daha arkadaşlarla iki satır konuşmadık bir Kangal kırması peydahlandı.. Benim sandalyenin bir metre arkasına çöktü..

Tedirgin oldum ama kalkıp "Hoşt, moşt" diyecek durumum yok.. Millet "Hayvanın sana ne zararı var.." diyecek..

"Bu köpekler olmadan bir yemek yiyemiyecek miyiz?" diye ortaya söyleniyorum, masadakiler de"Yaaa! Hakikaten öyle.." diye kafa sallıyorlar..

İçlerinden iyi ki bize değil de sana yakın oturuyor, diye geçirdiklerinden de eminim.. Ne var ki sıra onlara da gelecekti..

İkinci olarak gelen köpek de bir öncekinin iriliğinde ancak onun negatifi gibiydi.. Simsiyahtı.. O da sol koluma yarım metre uzaklıktaki yeri beğenip arka ayaklan üzerine çöktü..

Üçüncüsü, masadaki hanımlardan birinin koluna bir karış mesafede durdu, oraya oturdu.. Dördüncü gelen de onun arkasında yer tuttu..

Son gelen ise herkesi rahatça görebileceği bir yeri seçti.. Hanımlardan biri masaya servis yapan garsona "Şu köpekleri uzaklaştırmak mümkün mü?" diye sordu, garson tınmadı bile..

Otoritesiz garson
Saygısızlığından değil. Kafasında önce servisi bitirmeyi, sonra da köpekleri uzaklaştırmayı plândığından.. Ona göre müşterilerin köpeklerle birlikte yemek yemesi normal bir şey..

Belki aklından "Köpekler için de servis açayım mı?" diye sormayı bile geçirmiştir..

Bir daha hatırlattık.. Köpekleri lütfen uzaklaştırmaya çalıştı.. Köpeklerin üzerinde hiçbir otoritesinin olmadığı da böylece ortaya çıktı..

O içeri gider gitmez köpekler geri geldiler..

Masanın altındaki bir yaratığın iki pençesini dizimde hissetmem tam bu ana rastlar.. Nasıl zıplamışsam arkamda dikilen köpek bile ürküp iki üç adım geriye kaçtı..

Bu sefer müşterimiz bir kedi.. Kist pist diyorsun gitmiyor.. Masanın diğer sakinleri de kovalamaya çalışıyor ama kedi kararlı.. Geceyi burada tamamlayacak..

Bir taraftan haklı da.. Dışarı nasıl çıksın kedicik.. Etrafımızda masayı çevirmiş beş köpek azmanı var.. Plajın tamamı köpek dolu..

Arada sırada yüz metre ilerden bir havlama geliyor, bizi kuşatanlar havlayarak o yöne fırlıyorlar.. On saniye sonra dönüp geliyorlar.. Alfred Hitchcock filmlerinden çıkma bir sahnenin canlandırmasını yapıyor gibiyiz..

Sinirler bozuldu..
Sadece benim değil, köpeğe alışık olanların da asabı bozuldu.. Bir ara bıçağımla bir şey kesmeye çalıştım, kolumu oynatamadım.. Kara köpek kafasını kolumun, tam da dirseğin yaptığı dik açının oraya koymuş..

Dişleri meydanda, dil aşağıda..

Sırıtıyor mu yoksa "Beni nüfusuna geçir yoksa kabam dişlerim!" diye tehdit mi ediyor belli değil. İşte o sırada bağırmışım garsona..

"Çek şu hayvanları kardeşim.." diye..

Artık sesimin tonundan "Köpek beni dişlerse ben de seni dişlerim.." mânâsını mı çıkardı bilmem, ilk kez ciddi ciddi geriye püskürttü hayvanları..

O sırada müşterisi olan diğer masadan bir köpek cayırtısı koptu.. Onları kuşatanlardan bir karabaş köpek deli gibi havlamaya başladı..

Müşteri sandalyeyi geri çekerken kuyruğunu mu kıstırdı ne? Fidel'in personeli hayvanı zor yatıştırdı.. Biz de son lokmayı tkınır tıkınmaz kalktık..

Oysa hava sohbete müsaitti.. Oturabilirdik.. Kimse köpeklere güvenemedi..

Anladığım kadarıyla onlara yazın eğitim verip, kışın köpek çetelerinin arasına salan hayvansever ablalarından başka da güvenen yok